De ochtend waarop Claudio niet kraaide

 

 "De ochtend waarop Claudio niet kraaide"

Claudio was de haan van het dorp. Beroemd niet alleen om zijn stipte gekraai bij zonsopgang, maar ook om zijn vreugde en aanstekelijke energie. Elke dag wekte zijn gekraai niet alleen de boeren, maar ook de hoop dat alles goed zou komen.

Maar op een dag stopte Claudio met kraaien.

De mensen dachten dat hij ziek was. De dieren kwamen bij hem op bezoek, brachten hem maïs en hielden hem gezelschap. Maar Claudio keek alleen maar stil naar de lucht.

Wat niemand wist, was dat Claudio enkele dagen eerder een gesprek tussen andere dieren had opgevangen. Ze zeiden dat zijn gekraai niet meer zo mooi was, dat er in andere dorpen hanen waren die veel beter kraaiden. Ze hadden gelachen. En hoewel het als een grap leek, had het Claudio gekwetst.

Claudio, de haan die altijd iedereen wakker maakte, voelde zich vanbinnen heel klein.

Drie dagen gingen voorbij zonder een enkel kraaien. En het dorp werd stiller, grijzer. Toen, op een ochtend, ging de schildpad Ema, die zelden sprak, naar het kippenhok en zei tegen hem: —We houden niet van je gekraai omdat het perfect is. We houden ervan omdat het van jou is. Omdat het de dag begint met liefde, en dat is met niets te vergelijken.

Claudio huilde. Toen haalde hij diep adem. En bij de volgende dageraad klonk zijn gekraai weer, luider dan ooit. Want hij had begrepen dat wat uit het hart komt, geen concurrentie kent.

 Les:

Soms kan een simpele kritiek zelfs de moedigste tot zwijgen brengen. Kies je woorden zorgvuldig, en laat vooral nooit de opmerkingen van anderen je licht doven. Wat je met liefde doet, heeft altijd waarde, zelfs als niet iedereen het toejuicht.