De afwezigheid.

 De afwezigheid...

We komen er nooit echt overheen.
Ze laat een leegte achter, een echo in onze dagen, een gemis dat nooit helemaal verdwijnt.

Maar beetje bij beetje leren we ermee leven.
We wennen aan die lege plek naast ons, aan die stilte die meer zegt dan duizend woorden.
We leren te glimlachen ondanks alles, vooruit te gaan zelfs als het hart naar achteren trekt.

En toch blijft elke herinnering, elk gedeeld moment daar, gegrift, kwetsbaar en kostbaar.
We vervangen nooit echt wat er ontbreekt, we integreren het gewoon in ons leven.

Dus als je vandaag een afwezigheid in je hart draagt,
onthoud dan dat wennen niet vergeten is.
Het is doorgaan met leven, met liefhebben, en die band levend houden, zelfs in de stilte. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster