Soms nemen volwassen kinderen afstand van hun ouders

 Soms nemen volwassen kinderen afstand van hun ouders.

Niet uit haat, niet uit wrok, en zeker niet uit gemak.

Maar omdat de pijn die ontstaat wanneer ze wél dichtbij blijven, te groot is.

Niet omdat ze het verleden niet vergeven hebben.

Maar omdat het gedrag in het heden nog steeds schade veroorzaakt.

Omdat er grenzen nodig zijn om zichzelf te beschermen.

Afstand nemen is zelden een makkelijke keuze.

Het is vaak het gevolg van jaren proberen, hopen, lijden en opnieuw proberen.

Totdat er op een dag iets knapt — en overleven belangrijker wordt dan contact houden.

Wat vaak niet gezien wordt:

Je volwassen kind wil geen afstand.

Maar als nabijheid steeds pijn doet,

kan afstand de enige manier zijn om verder te kunnen.

Vergeven betekent niet dat je alles moet blijven accepteren.

Je grenzen aangeven, ook tegenover je ouders,

is een daad van zelfliefde.

En soms betekent dat: afstand houden van wie je liefhebt.

Het goede nieuws?

Je jeugd en de pijn die je daarin hebt meegedragen —

je kúnt ze helen.

Zodat jij weer vrij wordt in wie je bent, en wat je voelt.