Als kind voel je alles
Als kind voel je alles.
Je denkt nog niet rationeel.
Je analyseert niet.
Je wéét alleen wat je lichaam je vertelt:
"Ik ben niet veilig."
"Er is iets mis met mij."
"Papa houdt niet van mij zoals ik ben."
Een vader die je kleineert,
die je negeert of je alleen aandacht geeft als je hem bewondert,
is niet zomaar streng — hij is onveilig.
En dat is hartverscheurend.
Want een ouder hoort je veilige haven te zijn.
Je bedding.
Je spiegel in liefde en bevestiging.
Maar als zijn liefde voorwaardelijk is,
leer je onbewust:
“Ik moet me aanpassen om liefde te krijgen.”
“Ik ben pas iets waard als ik goed mijn best doe.”
“Ik mag niet teveel zijn.”
Je zenuwstelsel leert constant te scannen:
Wat moet ik nu doen om niet afgewezen te worden?
En zo verlies je stukje bij beetje de verbinding met wie je écht bent.
Want je innerlijk kind had veiligheid nodig, geen prestatiedrang.
Geen machtsspelletjes, maar warmte.
Geen stilte, maar erkenning.
Geen voorwaarden, maar aanwezigheid.
Je verdriet hierover is geen overdrijving.
Het is de echo van wat ooit fundamenteel ontbrak.
Reacties
Een reactie posten