Je wil het graag goed doen

 Je wil het graag goed doen, geeft nooit zomaar op, en legt de lat hoog.

Maar onder die drang om het perfect te doen, schuilt vaak iets veel diepers: een stille, maar allesbepalende onzekerheid.

Een angst om te falen.

Om niet genoeg te zijn.

Om niet gezien of erkend te worden.

Veel perfectionisten groeiden vaak op met een kritische moeder of vader.

Liefde werd misschien gekoppeld aan prestaties. En dus leerden we al vroeg: “Als ik het goed genoeg doe, dan ben ik het waard.”

We werden zó gewend aan die innerlijke kritische stem, dat we hem nu vaak niet eens meer opmerken. We zijn hem geworden.

Maar ons lichaam fluistert — of soms schreeuwt — wél.

Blozen bij een fout.

Spanning op je borst.

Uitstelgedrag omdat het nooit ‘goed genoeg’ voelt. Moe van het altijd maar ‘moeten’.

Jouw lijf probeert je te vertellen: het hoeft niet perfect te zijn, het mag gewoon echt zijn.

Je best doen, ís altijd genoeg.

Ook als het niet vlekkeloos gaat.

Ook als anderen het anders zouden doen.

Ook als je nog niet bent waar je wil zijn.

Perfectionisme loslaten is een leerproces.

Een terugkeer naar mildheid. Naar jezelf durven zijn, met alles wat je bent — en alles wat je niet bent.