Bloemen Boodschap

 Ik keek omhoog en wist ineens: ik ben genoeg

Er zijn dagen waarop ik glimlach voor de buitenwereld
maar vanbinnen gewoon wil zeggen:
“Hou me even vast.”

Niet omdat ik zwak ben.
Maar omdat ik voel —
meer dan ik soms wil.
De energie van een kamer. De leegte achter een woord.
De stilte tussen twee mensen die ooit dicht bij elkaar lagen.

Ik heb vaak gedacht dat ik ‘meer’ moest zijn.
Mooier. Beter. Sterker.
Alsof mijn waarde lag in hoe hard ik straalde.
Maar diep vanbinnen…
was ik gewoon een meisje dat de sterren bewonderde
en zich afvroeg of er eentje speciaal voor haar flonkerde.

En dan, ineens, komt er een moment.
Een zachte pauze in de dag.
Je zit daar, met je haar in de war,
je mascara een beetje scheef —
en je voelt iets warms in je borst.

Niet van iemand anders.
Van binnenuit.
Een fluistering die zegt:
“Je bent licht. Je bent liefde. Je bent hier — en dat is al een wonder.”

Spiritueel zijn is niet perfect zijn.
Het is toegeven dat je soms breekt —
maar telkens weer kiest om liefdevol te blijven.
Voor de wereld. Voor jezelf.

En dat, lieve jij,
is niet zomaar iets.
Dat is schoonheid van de ziel.