The Lost Room (TV Mini Series 2006) Review

 The Lost Room is een bovennatuurlijke televisieminiserie uit 2006 die  draait om de titelkamer en enkele alledaagse voorwerpen uit die kamer die ongewone krachten bezitten. De hoofdpersoon van de serie, Joe Miller, is op zoek naar deze voorwerpen om zijn dochter Anna te redden, die in de kamer is verdwenen. Ooit een doorsnee kamer in een motel uit de jaren 60 langs de Amerikaanse Route 66 , bestaat de Lost Room buiten de normale tijd en ruimte sinds 1961, toen wat alleen bekendstaat als "de Gebeurtenis", plaatsvond.

De subcultuur van de objecten die in The Lost Room werden gecreëerd, was een interessant neveneffect van het feit dat zoveel mensen op de hoogte waren van zo'n ongelooflijk geheim. Er zijn veel onbeantwoorde vragen, die hopelijk in een serie aan bod komen. Wat was de "gebeurtenis" in mei 1961 die de boel in beweging zette? Er wordt geen echte hint gegeven wat dit geweest zou kunnen zijn, aards of niet.
Het meest fascinerende dat ik heb ontdekt, is hoe het nog steeds in mijn hoofd ronddwaalt. Je betrapt jezelf erop dat je nadenkt over al die "wat als"-scenario's en losse eindjes. Hoe dan ook, het was een geweldige serie met veel wendingen en onverwachte gebeurtenissen
Het verhaal is zo slim geschreven dat ik (en ben) gewoon versteld stond. Ik heb hem nu vier keer gezien en elke keer zie ik iets nieuws of vind ik nieuwe antwoorden die ik nog niet eerder zag. Het bedenken van dit soort verhalen en het zo goed gebruiken ervan moet wel van enorm inventieve geesten komen. Alledaagse dingen met een bijzondere kracht die tot stand zijn gekomen omdat... nou ja, je moet het gewoon zelf zien.
De acteerprestaties van de cast zijn top. Ik ben vooral gecharmeerd van het optreden van Kevin Pollack als Karl Kreuzfeld, Dennis Christopher als Ruber en het absoluut sublieme, paranoïde maar geloofwaardige optreden van Ewen Bremmer als Harold Stritzke. De karakterontwikkeling is goed en zelfs de korte gastoptredens van Ewen Bremmers in de afleveringen zijn uitstekend uitgevoerd.
De effecten en het productieontwerp passen perfect bij het verhaal en zijn mooi uitgevoerd. Voeg daar een goed geschreven soundtrack aan toe en je hebt een winnaar. Ik ben echt heel blij dat ze er een miniserie van hebben gemaakt en geen speelfilm, want de speelduur is nodig. Het voelt nergens slepend of saai aan, maar elke minuut wordt verstandig gebruikt. Het begint langzaam en bouwt zich op en voegt zich in een gelijkmatig tempo toe.
Als ze er een speelfilm van hadden gemaakt, ben ik bang dat het waarschijnlijk tenietgedaan zou zijn door te veel effecten of te veel actie. Of, erger nog, het verhaal zou zijn afgezwakt om het publiek te plezieren.
Als je van slim sciencefictiondrama houdt met leuke wendingen en een creatief, origineel verhaal, moet je deze absoluut zien. Het overtreft zoveel films met een groot budget op zoveel niveaus.
Ik vond de serie bij 123Movie en Ja, 4,5 uur non-stop kijken. Ik kon gewoon niet stoppen.
Ik had de serie al een keer gezien, maar nu voor de tweede keer viel me gewoon op dat ik toch wel wat dingen vergeten was van 2006 toen ik de serie toen had gezien.
Echt geweldig om het weer gezien te hebben.