Jules (2023) Review

 Een buitenaards ruimteschip landt op mysterieuze wijze in de tuin van de bejaarde Milton. Samen met enkele inwoners van zijn dorp in Pennsylvania probeert Milton de onverwachte bezoeker te helpen zijn weg naar huis te vinden. Ondertussen ontstaat er een hechte vriendschap tussen de dorpelingen.

-----------------
Dit was een verrassend aangenaam pareltje, gemaakt door relatief onervaren filmmakers. Het tempo lag wat laag naar mijn smaak, maar de uitstekende acteerprestaties van de cast, met name Kingsley, zorgden ervoor dat ik wilde blijven kijken. Er waren zelfs een paar vermakelijke wtf-momenten en veel onverwacht gelach, vooral wanneer je de eerste onverwachte f-bom hoort. Het verhaal is een beetje relaxed, dus verwacht geen actie of de schrikmomenten van een Alien-film, maar een eenvoudig, lief, hartverwarmend en (grappig) verhaal dat sciencefiction en komedie combineert met karakterstudie over familie, vriendschap en ouder worden met dementie, en de prachtige metafoor dat zelfs ouderen gewoon willen dat iemand naar ze luistert. 
Jules heeft een nogal eigenzinnig maar simpel plot, en het blijft op geen enkele manier lang hangen. Het drietal protagonisten (gespeeld door Ben Kingsley, Harriet Harris en Jane Curtin) heeft een goede chemie en is leuk om naar te kijken, als zeventigers die te maken krijgen met een onverwachte gast. Als ouderen kampen ze met allerlei problemen - kwalen, emotionele ontkoppeling van hun kinderen en een gebrek aan een doel.
De komst van de alien blijkt een game-changer te zijn voor beiden, vooral voor Milton (Kingsley), die steeds vaker last heeft van geheugenverlies. Als iemand die de hele dag thuis zit te kijken naar herhalingen van CSI, voelt hij plotseling dat hij iets bijzonders te doen heeft. De dames, Sandy en Joyce, verschijnen als bondgenoten, en de alien (de titelheld Jules) blijkt een vriendelijke luisteraar te zijn voor al hun problemen. Ze willen hem ook helpen bij zijn zoektocht om zijn kapotte ruimteschip te repareren. Dit leidt tot interessante dialogen en maffe situaties, terwijl de hartverwarmende emotionele kern van de film behouden blijft.
De overheidssurveillance werd slecht aangepakt en de CGI was hier en daar echt niet goed, maar de acteerprestaties en de onweerstaanbare zoetheid van de plot maken het meeste goed. Het einde (en de verandering van gedachten voor Milton) komt wat plotseling en voelt minder indrukwekkend, maar de scènes waarin het trio in het midden van de film met de alien omgaat, bezorgden me veel glimlach. Ik vond Marc Turtletaubs Puzzle met Irrfan Khan en Kelly Macdonald erg leuk, en ik denk dat ik deze net iets leuker vond.
Het is een leuke en vermakelijke eenmalige kijkbeurt van 87 minuten waarvan ik zeker weet dat iedereen ervan zal genieten.