Wicked (2024) Review

 Wicked (ook gekend als Wicked: Part One) is een Amerikaanse muzikale fantasyfilm uit 2024, geregisseerd door Jon M. Chu en geschreven door Winnie Holzman. Het is de eerste van een tweedelige verfilming van de gelijknamige musical van Stephen Schwartz en Holzman, die op zijn beurt gebaseerd was op de gelijknamige roman uit 1995 van Gregory Maguire en personages uit de roman van L. Frank Baum uit 1900, de De tovenaar van Oz. De hoofdrollen worden vertolkt door Cynthia Erivo en Ariana Grande.

Het verhaal speelt zich af in het Land van Oz, voor de aankomst van Dorothy Gale uit de Amerikaanse staat Kansas, en volgt de groene Elphaba (Cynthia Erivo) en haar pad om uiteindelijk de "Boze Heks van het Westen" te worden, naast een onwaarschijnlijke vriendschap en latere rivaliteit met haar klasgenoot Galinda (Ariana Grande) die later "Glinda de Goede" wordt.

De film is niet zomaar een muzikaal spektakel; het is een zorgvuldig opgebouwd werk waarin alles synchroon voelt. Ondanks de vele gezongen momenten zijn het verhaal en de sfeer sterk genoeg om je geboeid te houden. De emotionele kern van de film is de reis van Elphaba en Glinda. Cynthia Erivo, als Elphaba, is absoluut uitmuntend. Haar optreden wekt niet alleen emoties op, maar bouwt ook een oprechte band op met het publiek. Ze is een personage waar je voor kunt juichen, en haar reis is zowel inspirerend als herkenbaar.
Ariana Grande's Glinda daarentegen weet humor en excentriciteit te balanceren. Soms zijn haar komische momenten verrukkelijk; andere keren zijn haar aandachttrekkende capriolen irritant. Toch zijn haar charisma en aanwezigheid op het scherm onmiskenbaar.
Visueel is Wicked een meesterwerk. De verbluffende decors trekken je rechtstreeks de magische wereld van Oz in. De energieke en goed gechoreografeerde dansnummers, gecombineerd met boeiende liedjes, creëren een groots spektakel. Hoewel musicals niet mijn ding zijn, spelen de liedjes een cruciale rol in het vertellen van het verhaal en zijn ze onmiskenbaar memorabel.
Tijdens het kijken kon ik het niet laten om de film te vergelijken met Joker 2, de laatste musical die ik heb gezien. Die film faalde jammerlijk in het leveren van een boeiend verhaal of zelfs maar fatsoenlijke muziek. Wicked daarentegen weet zijn publiek te boeien. Wat me het meest verraste aan Wicked is de magische en betoverende toon. Het voelt als iets uit Disney's gouden tijdperk van de jaren 80 en
90 – voordat de studio een zielloos monopolie werd. Ironisch genoeg heeft Wicked, ondanks dat het geproduceerd is door Universal Pictures, meer "Disney-magie" dan alles wat Disney in jaren heeft gemaakt.
De film is echter niet zonder gebreken. De vriendschap tussen Elphaba en Glinda ontwikkelt zich te laat en mist de emotionele lading die ze had kunnen hebben. Ondanks de chemie tussen de actrices zijn er niet genoeg scènes om hun band volledig te verbeelden. Ook de derde akte voelt gehaast aan. De eerste helft had met 20 minuten ingekort kunnen worden om meer tijd te geven aan hun relatie en de finale om te ademen.
Zelfs met deze kleine minpuntjes is Wicked een filmische ervaring die ik van harte aanbeveel. Het is het soort film dat het verdient om op het grote scherm gezien te worden en perfect is om met het hele gezin te bekijken. Voor iemand die niet van musicals houdt, is het indrukwekkend om te moeten toegeven dat deze film me volledig heeft overtuigd. Het is een meesterwerk in zijn genre en een herinnering aan de magie die cinema kan bereiken als het met hart en passie gemaakt wordt
Reis terug naar Oz door de ogen van Elphaba (later bekend als de Boze Heks van het Westen) en Galinda (uiteindelijk Glinda de Goede)! De hele productie schittert als een viervoudige bedreiging - krachtige zang, hartverscheurend acteerwerk, levendige choreografie en alles barstensvol prachtige kleuren (zoals Oz betaamt!). Met veel humor en gevoel slaagt deze film erin een verfilming te zijn van een toneelproductie en een boekenreeks, terwijl er tegelijkertijd slimme verwijzingen zitten naar het originele boek De Tovenaar van Oz van Frank Baum en de film uit de jaren 30. De overgang van praten naar zingen was ook efficiënt.
 De bijrollen zijn goed, misschien is Michelle Yeoh verkeerd gecast en moet Jeff Goldblum wat meer opscheppen. Maar Jonathan Bailey steelt de show. Het einde is zo visueel verbluffend dat het hele publiek versteld stond van hoe ongelooflijk de vliegende en zwevende Elphaba eruitzag – donkergroen en zwart met een enorme cape die over de grond zweefde terwijl ze zich met een Vaderachtige intensiteit naar de donkere kant keerde, waardoor je de zwaartekracht ook zou tarten. Die afbeelding van haar zwevende en haar terechte pijn en woede uitspuwend over de Smaragden Stad zal tot in de eeuwigheid op filmrollen te zien zijn. Gewoonweg schitterend in alle opzichten. Kom maar op met deel 2!
De film gehuurd bij Pathe en geen spijt van de 5 euro, was echt leuk om te zien. 
Wachten nu op deel 2, ik ben er klaar voor :-)