Love on Safari (2018) Review

 Webdesigner Kira erft een prachtig dierenreservaat in Zuid-Afrika. Ze twijfelt of ze het reservaat wil verkopen en besluit er een kijkje te nemen. Kira ontmoet er de aantrekkelijke boswachter Tom, die precies het tegenovergestelde is van haar stabiele vriend. Samen met Tom en Ally, een andere boswachter, verkent Kira de omgeving. Ondertussen wordt zij verliefd op Tom.

Kira Slater (Lacey Chabert) is druk bezig met het maken van websites vanuit een kantoor in Chicago. Ze gaat naar Zuid-Afrika voor de voorlezing van het testament van zijn geliefde oom, hoewel ze hem al een tijdje niet meer heeft gezien. Tot ieders schrik liet hij haar zijn safarireservaat na, terwijl ze er sinds haar jeugd niet meer was geweest. Tom Anderson is de hoofdranger en Ally Botsman is een ranger. Lwazi is de manager. Kira krijgt meteen een aanbod van een doorsnee resortbedrijf. Tom wil koste wat kost voorkomen dat Kira verkoopt en besluit haar verliefd op hem te laten worden. Het helpt niet dat ze een vriendje in Chicago heeft en alleen maar naar huis wil.
Er waren twee belangrijke redenen om 'Love on Safari' te kijken. Eén daarvan was Zuid-Afrika, een van die plekken die al vaak gezien zijn maar nooit vervelen. De andere was Lacey Chabert, een van Hallmarks populairste vaste hoofdrolspeelsters, en dat is niet voor niets. Ik kijk al een paar jaar vrij regelmatig naar Hallmark-films, beginnend met alleen de kerstfilms en vorig jaar met de andere seizoensblokken. Het was een interessante en waardevolle, zij het wat ongelijkmatige zoektocht die zowel goede als wat troep opleverde.
'Love on Safari' is niet een van de Hallmark-films die in de categorie troep vallen, wat eigenlijk een heel, heel klein groepje is. Het is ook geen goede ontdekking, Hallmark heeft in 2018 een aantal goede films gemaakt, maar 'Love on Safari' is daar niet een van. Sterker nog, het is een van de zwakkere helft. De Summer Nights-films uit 2018 varieerden in kwaliteit en als er een prijs zou zijn voor de slechtste film uit de Summer Nights-serie van 2018, dan is 'Love on Safari' een sterke kanshebber voor de zwakste. Mijn persoonlijke stem krijgt hij daarom.
Het is niet per se slecht. Het beste eraan is de productie, met Zuid-Afrika dat er absoluut schitterend uitziet, en de fotograaf leek dat ook te vinden, gezien de manier waarop het gefilmd is. Het is zelfs een van de best uitziende Hallmark-films van het jaar, en daarom is het jammer dat de film zelf over het algemeen het tegenovergestelde was.
Een andere grote kracht is Chabert. De rol is eentonig, maar ze brengt wel veel vrolijke charme en gevoel in haar rol, zonder soaps of een beetje lef. Brittany Bristow steekt veel energie in haar rol en ik vond dat ze niet al te hard haar best deed. Als ze dat wel deed, kwam dat vooral doordat de rest van de cast het er maar druk mee had in een film die op de meeste vlakken saai aanvoelde. Ik waardeerde de goede bedoelingen met het thema natuurbehoud, een volwassen thema dat met voldoende tact werd uitgevoerd.
Ik wou alleen dat het verhaal als geheel en al het andere interessanter was dan het was. Jon Cor is een stijve en charmeloze mannelijke hoofdrolspeler en heeft geen waarneembare chemie met Chabert. Toen ze samen op het scherm verschenen, zagen ze er voorzichtig en afstandelijk uit en de relatie zelf in het script sloeg nergens op. De rest van de cast speelt zich af als personages die weinig te betekenen hebben.
Een gevoel dat ook in het hele verhaal terugkomt. Het is een bekende formule, gezien enkele van de meest afgezaagde en gefingeerde uitvoeringen van alle Hallmark-films die we de laatste tijd hebben gezien. Het is heel, heel dun en het weinige verhaal dat er is, is erg voorspelbaar en flauw, maar het voelde eigenlijk te veel als een reisverslag. Een prachtig reisverslag, maar desalniettemin een reisverslag dat ook niet zo boeiend is. Ik gaf niet echt om de personages, die in feite versleten, typische Hallmark-clichés zijn.
Vond de dialogen soms behoorlijk slecht en erg repetitief en saai. De muziek is veel te constant en wordt te veel bevoordeeld ten opzichte van de dialogen. Het is ook muziek die op zichzelf niet zo geweldig is, want er valt niets echt op.
Vanaf het begin was de muziek irritant en overstemde het de dialogen. De plot miste diepgang, was voorspelbaar, het acteerwerk was zoetsappig, overdreven beleefd en onrealistisch. De landschappen waren prachtig en het thema natuurbehoud was betekenisvol, wat de film redde.