De Schuld-Olympics.... ooit al van gehoord?

 De Schuld-Olympics.... ooit al van gehoord?

Heb je ​iemand verloren die je liefhebt?
Welkom bij de Schuld-Olympics!

​Als je in rouw bent, waarschuwt niemand je dat je plotseling meedoet aan een evenement waar je je niet voor hebt opgegeven.
Vergeet turnen of zwemmen : dit is de sport waar je brein nieuwe manieren bedenkt om je te bekritiseren omdat je letterlijk bestaat terwijl je verdrietig bent.
​Zo ziet het eruit:
​Te veel huilen?  Schuld.
​Te weinig huilen?  Schuld.
​Alles inhouden totdat je lichaam denkt dat het gaat exploderen?  Dubbele schuld.
​Wat je ook doet, de denkbeeldige rechter in je hoofd houdt een scorekaart omhoog waarop staat: "Niet correct aan het rouwen."
​Je hebt om iets gelachen? Gediskwalificeerd.
​Je hebt daadwerkelijk een uur plezier gehad met vrienden? Straf voor schaamte.
​Je glimlachte zonder het te beseffen? Automatische schuld, want hoe durf je vreugde te voelen wanneer jouw dierbare hier niet is?
​Te veel eten? Troost eten,je doet het verkeerd
​Te weinig eten? Jezelf uithongeren, ook verkeerd
​Je hebt tien volle minuten niet aan ze gedacht? Schuldig.
​Je hebt te veel aan ze gedacht? Ook schuldig.
​Kortom... je verliest wat je ook doet.
​Het ding met de Schuld-Olympics is dat niemand anders medailles uitdeelt. 
We zijn onze eigen strengste rechters, die onszelf vertellen dat er een 'juiste' manier is om te rouwen.
Dat we door een bepaalde hoeveelheid te huilen....of precies de juiste hoeveelheid te lijden... onze liefde bewijzen.
​Maar dit is het ding... liefde heeft geen bewijs nodig.!
Het bestond al, en het bestaat nog steeds...
​Rouw is gewoon liefde die haar adem inhoudt, in deze vreemde nieuwe wereld een manier probeert te vinden om te leven... en schuldgevoel mag dan aanvoelen als onderdeel van het proces, maar het is niet de maatstaf van hoeveel je om iemand geeft.
​Want rouwen gaat niet over "winnen in lijden".. het gaat over een manier vinden om te blijven liefhebben.... zelfs wanneer het pijn doet