De Ekster

 De Ekster – Van Dief tot Diervriendelijke Dalai Lama

Een spirituele blik op zwart-wit denken, veren en verrassingen.

Mijn hoofd bonkt als een fanfare zonder partituur. Mijn handen jeuken alsof ze een eigen wil hebben. En dat betekent maar één ding: er borrelt een nieuw artikel. Buiten hoor ik het rauwe gekras van een ekster in de boomtop. Een geluid als een krantenverkoper met ochtendhumeur. En ineens weet ik het. Vandaag is het zijn beurt. De ekster.

Niet het gezelligste vogeltje op je vensterbank, maar wél een met een reputatie die hem vaak onterecht wordt aangewreven. “Diefje! Ongeluksbrenger! Nestpikker!” roepen ze. Maar wat nou als we even niet met de ogen van de folklore kijken – maar met de ogen van de ziel?

Ik schenk nog een superstrenge Senseo in – standje vloeibare espresso-beton – en steek een oude Balmoral aan die naar herinnering en mahoniehout smaakt. Tijd om te vliegen. Of op z’n minst om wat hogere regionen van de geest te verkennen.

---

Zwart-wit met een vleugje magie

Laten we eerlijk zijn: de ekster is geen allemansvriend. Hij lijkt gemaakt van contrasten. Zwart en wit. Kaal en glanzend. Koud en warm. Een vogel als een kunstwerk van Escher – je weet niet goed of hij je aankijkt of door je heen kijkt.

Maar in veel spirituele tradities – van Keltisch tot Koreaans – is de ekster een boodschapper tussen werelden. Hij staat niet zomaar op een lantaarnpaal te schreeuwen – hij communiceert. Met wie? Met jou, als je durft te luisteren.

Zijn boodschap?

“Durf het onverwachte te zien.”

“Wat je afwijst in anderen, is vaak iets dat je nog moet omarmen in jezelf.”

“Kijk nog eens. Maar dan écht.”

---

Geen dief, maar spiegelaar

Dat hele verhaal van glimmende dingen stelen? Laat me je iets verklappen: de ekster is niet geïnteresseerd in jouw zilveren lepeltje. Hij is geïnteresseerd in waarom jij denkt dat hij dat zou pikken.
Met andere woorden: de ekster confronteert je met je aannames. En dat is best een gewaagde rol in een wereld die liever gerustgesteld dan uitgedaagd wordt.

Dus als er ineens eentje voor je raam zit, met z’n robuuste snavel en ondeugende ogen, dan fluistert hij eigenlijk:
“Wat durf jij nog niet te zien in jezelf?”

---

Een boodschapper met een gevoel voor humor

De ekster is de hofnar van het dierenrijk. Hij steekt de draak met je ego. Hij speelt met uiterlijkheden. En dat doet hij niet om je belachelijk te maken, maar om je los te maken van alles waar je krampachtig aan vasthoudt.

Chriet Titulaer zou zeggen: “Een buitengewone vogel met interdimensionale flair.”
Willem Ruis zou ‘m waarschijnlijk hebben laten meedoen aan een quiz als: “Raad het symbool!”
En ik, Jouri Peeters, zeg: de ekster is je spirituele wake-up call in zwart-witte veren.

---

Tot besluit (maar nooit echt klaar)

Dus de volgende keer dat je een ekster hoort krijsen boven je hoofd, kijk dan niet naar je sieradenkistje – kijk naar binnen. Vraag je af: wat wil gezien worden? Wat onderdruk ik uit angst dat het ‘niet past’?

En vergeet niet: tussen wit en zwart ligt geen leegte, maar een regenboog van inzicht.

Een korte anekdote ter overpeinzing (en hilariteit)

Laat me je nog even meenemen naar een zomerochtend, een paar jaar terug. Ik stond in mijn tuin – Senseo in de hand, net zoals nu – toen ik een glinsterend voorwerp zag schitteren tussen de struiken. Wat bleek? Mijn huissleutel. Vermist sinds drie dagen. Dacht dat ik gek werd.

En vlak boven dat struikgewas? Een ekster op een tak.
Hij keek me aan met die typische blik van: “Ja, ik weet het. En wat ga je eraan doen?”
Alsof hij wilde zeggen:
“Jij dacht dat je de controle had, hé? Soms moet iets verdwijnen om je even stil te zetten.”

Sindsdien noem ik hem de conciërge van het universum.
En ik zorg ervoor dat ik nooit meer met glimmende dingen buiten ga lopen als ik existentiële vragen heb.