Verdriet, mijn oude vriend

 Verdriet, mijn oude vriend

Vandaag kwam je weer langs. Zomaar, na zoveel dagen waarop ik me licht voelde, sterk zelfs. Je stond ineens in de kamer, onuitgenodigd, maar zo vertrouwd. Verdriet, mijn oude vriend.

Ik mis jullie. Tot in mijn botten. Ik maak me zorgen, ik voel schuld. Ik denk terug aan die dagen van vroeger, toen ik jullie nog gewoon had. Gewoon – alsof dat woord ooit genoeg is om te beschrijven wat het betekent je kinderen dichtbij te weten.

Vandaag word ik getriggerd door al die mensen die ik zie wél met hun kinderen. Hand in hand, schouder aan schouder, vanzelfsprekend samenzijn. Het steekt, het brandt. En toch blijf ik kijken, alsof ik mezelf wil kwellen.

Mijn karakter wil koppig zijn, zegt: “Hou je rug recht, laat je niet raken.” Maar mijn gevoeligheid wint. Altijd. En hoe ik mezelf soms ook verwijt dat ik zo’n zachte huid heb, het is wie ik ben.

In mijn hoofd gaan de herinneringen rond als een stoet die geen einde kent.
Ze trekken langzaam voorbij, één voor één, elke glimlach, elk geluid, elke blik.
Een honger die niet te stillen is, naar de nabijheid van jullie, mijn vlees en bloed.

En toch, wat rest is liefde.
Onuitputtelijk, onsterfelijk, groter dan het gemis zelf.
Hoe langer ik zonder jullie moet, hoe dieper het in mij groeit. Een pijn die snijdt, maar tegelijk een bewijs dat ik nooit zal ophouden moeder te zijn. Misschien dat morgen een zachtere dag wordt. Maar ook dan draag ik dit mee: een liefde die nooit slijt, nooit verdwijnt, nooit ophoudt jullie naam te fluisteren...