De meest uitputtende vorm van verdriet

 De meest uitputtende vorm van verdriet is niet het verliezen van de ander.

Het is jezelf verliezen in de poging die ander te behouden.

Het is je eigen behoeften wegcijferen om ruimte te maken voor die van de ander. Zwijgen als iets pijn doet.
Doen alsof je vrede hebt met dingen die langzaam je geest breken.

Je blijft maar geven... totdat je op een dag in de spiegel kijkt en beseft dat je de persoon die je aankijkt niet meer herkent.

Als het voorbij is, rouw je dubbel:
Om de persoon die je verloor, én om de persoon die je werd in de poging die ander niet te verliezen.