Als ik spreken kon

 Als ik spreken kon...

Als ik spreken kon, nog één laatste keer,
Voordat ik deze stille lijn passeer,
Zou ik mijn hoofd opheffen en naar je kijken –
En woorden fluisteren, lief en waar, zonder te wijken.
Huil niet om mij, ik heb mijn dagen gehad,
Van dromen najagen op een zonnig pad.
Ik voelde je liefde in elke aanraking zacht,
Je gaf me meer dan "genoeg" zelfs in de nacht.
Jij was mijn wereld, mijn grootste vriend,
Een band te sterk die de tijd niet verslindt.
Ik hoorde je hart, ik kende je zorg,
In elke maaltijd, in elke ochtendstond.
Laat me alsjeblieft gaan zonder jouw pijn,
Laat je tranen niet vallen als regenlijn.
Ik ben moe nu, mijn adem is traag,
Maar waar ik heen ga, groeit liefde, dag na dag.
Denk aan me met vreugdevolle ogen,
Niet met zware harten of klaagzangen, gebogen.
Want hoewel mijn lichaam vervaagt heel snel,
Mijn ziel naast je verlangt te blijven, dat wel.
En wanneer jouw tijd komt, wees dan niet bang –
Ik zal er zijn. Ik sta daar al lang.
Om je te leiden waar engelen rennen,
Samen, opnieuw, als één, zonder te wennen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster