Vandaag heb ik weer gehuild

 Vandaag heb ik weer gehuild, ik heb weer gehuild omdat er momenten zijn waarop het hart geen andere uitweg vindt.

Ik heb weer gehuild om alles wat ik anders wilde, om wat ik niet kon veranderen.
Ik heb weer gehuild om de keren dat ik wachtte op iets dat nooit kwam, om de woorden die ontbraken, en om de woorden die te veel pijn deden.
Ik heb weer gehuild omdat ik moest loslaten, omdat soms alleen huilen verzacht wat het hart verzwijgt.
En toen er geen tranen meer over waren, waste ik mijn gezicht met dezelfde tederheid waarmee ik zou willen dat de wereld me zou behandelen.
Ik keek in de spiegel, mijn ogen gezwollen, en sprak tegen mezelf...
Ik fluisterde tegen mezelf dat het goed zou komen, ik vind altijd een manier.
Want zelfs als het moeilijk is om te ademen, zelfs als twijfels me overvallen en verdriet me neerdrukt, zal ik altijd weer op de been komen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster