Vergeven en vergeten?

 Vergeven en vergeten?

Velen denken aan het gezegde 'vergeven en vergeten', maar vergeving vereist niet altijd vergeten.
Als er tegen ons wordt gelogen, van ons wordt gestolen, met onverschilligheid wordt behandeld, wordt blootgesteld aan woede-uitbarstingen, of op een andere manier wordt gekwetst, is het verleden vergeten en onze waakzaamheid volledig laten verslappen waarschijnlijk niet de verstandigste manier. Dat soort vergeving kan overkomen als een uitnodiging: 'Ik ben een deurmat. Loop op mij!”
Doe me een keer pijn, schaam je. Heb me twee keer pijn gedaan, schaam me.
Het vergeten van slecht gedrag kan ons kwetsbaar maken. Als een hond ons bijt, zullen we in de toekomst op onze hoede zijn voor die hond. Dat betekent niet dat de hond ons zeker nog een keer zal bijten, maar verwachten van niet is niet logisch.
Vergeving wist ook niet de gevolgen van slecht gedrag. Een slachtoffer van een misdrijf kan zijn aanvaller 'vergeven', maar dat betekent niet dat de gevangenisstraf automatisch wordt verlaagd - zelfs als de dader toegeeft dat hij iets verkeerd heeft gedaan en belooft te veranderen.
Een buitensporige gokker stopt misschien met wedden, maar de financiële problemen verdwijnen niet met een andere gedachte. Als iemand geld leent en het nooit terugbetaalt, lijdt zijn reputatie eronder.
Het is vergelijkbaar voor ons en onze volwassen kinderen. Als relaties eenmaal beschadigd zijn, zelfs als een zoon of dochter zich wil verzoenen, herstelt onze vergeving niet onmiddellijk het vertrouwen dat we ooit deelden. Onze vergeving van gedrag uit het verleden vereist niet dat we vergeten en doen alsof er nooit iets is gebeurd.