Soms sta je voor de spiegel

 Soms sta je voor de spiegel en herken je de ogen die je aankijken niet meer.

Je weet wie je vroeger was, maar ergens onderweg ben je jezelf kwijtgeraakt.
In de zorgen voor anderen.
In het voldoen aan verwachtingen.
In het steeds sterker willen zijn dan je je eigenlijk voelt.
Je merkt dat je lacht, maar het voelt hol.
Dat je keuzes maakt, maar ze niet echt de jouwe zijn.
Dat je leeft… maar niet écht leeft.
En dat doet pijn. Want diep vanbinnen weet je dat er een deel van jou wacht om weer gezien te worden.
Dat zachte, pure stuk van jezelf dat verlangt naar ademruimte. Naar vrijheid. Naar jou.
Jezelf kwijt zijn is niet het einde.
Het is een schreeuw van je ziel die zegt: vind me terug.
En misschien begint dat wel met één kleine stap.
Een traan die je eindelijk laat stromen.
Een grens die je durft te trekken.
Een moment waarop je kiest: nu ben ik weer aan de beurt.
Want jij verdient het om thuis te komen. Bij jezelf.