Soms merk je pas hoe ver je van jezelf verwijderd bent

 Soms merk je pas hoe ver je van jezelf verwijderd bent, wanneer je stilvalt. Alsof je langzaam naar de achtergrond bent geschoven van je eigen leven. Je staat er wel, je functioneert, je glimlacht op de juiste momenten, maar ergens onderweg heb je jezelf kleiner gemaakt om de ruimte voor anderen te bewaren.

Jezelf wegcijferen voelt vaak als liefde. Als loyaliteit. Als zorg.
Maar diep vanbinnen weet je dat het ook een vorm van verdwijnen is.
Je leert inschatten wat de ander nodig heeft, nog vóór je voelt wat jij nodig hebt. Je slikt woorden in, verzacht je gevoelens, legt je grenzen netjes opzij zodat niemand zich ongemakkelijk hoeft te voelen.

En zo raak je gewend aan het idee dat jouw plek minder belangrijk is.
Dat jouw stem kan wachten.
Dat jouw pijn te veel zou zijn.

Er zijn momenten waarop je hoopt dat iemand ziet hoe hard je draagt. Niet om gered te worden, maar om even niet sterk te hoeven zijn. Iemand die zegt: “Je hoeft jezelf niet te verliezen om hier te mogen blijven.” Maar vaak blijf je alleen achter met dat besef en de vraag wanneer jij eigenlijk bent gestopt met kiezen voor jezelf.

Toch zit er iets ontwakends in dat moment.
Een zachte onrust die je niet langer laat wegkijken. Een stem die fluistert dat liefde nooit bedoeld was om jezelf op te offeren. Dat verbinding geen prijs hoort te hebben waarbij jij verdwijnt.

Misschien begint het daar.
Niet met grote woorden of harde keuzes,
maar met het voorzichtig terughalen van jezelf.
Een grens. Een gevoel. Een waarheid die je niet langer inslikt.

En misschien ontdek je dan dat jezelf ruimte geven geen afscheid is van de ander,
maar een terugkeer naar wie jij altijd al was.