Vasthouden aan wie jou steeds laat gaan

 Vasthouden aan wie jou steeds laat gaan

Er komt een moment dat je beseft hoe moe je bent van steeds weer hopen.
Hopen dat iemand deze keer blijft. Dat het anders zal zijn.
Dat jouw zachtheid genoeg is om iemand te laten zien wat echte verbinding is.

Maar elke keer voel je het opnieuw,dat moment waarop ze zich terugtrekken, net wanneer jij je hart weer open had gelegd. En jij blijft achter met vragen, tranen, en die ene gedachte:
“Wat als ik gewoon niet genoeg was?”

Toch is het niet jij die te veel bent.
Het is de ander die niet genoeg kan ontvangen.
En dat is iets waar jij niets aan kunt doen.

Vasthouden aan iemand die steeds loslaat,
is jezelf langzaam verliezen in iets wat nooit écht gevuld wordt.
En ergens diep vanbinnen weet je dat.
Dat het tijd is om niet meer te vechten voor iemand
die jouw liefde niet kan dragen.

Loslaten doet pijn.
Maar het is ook thuiskomen bij jezelf.
Bij dat stille weten dat echte liefde niet wegrent,
en dat degene die bij je hoort,geen uitleg nodig heeft om te blijven.