Voor als niemand ziet hoe je je echt voelt

 Voor als niemand ziet hoe je je echt voelt

Kom eens even zitten.
Leg je handen in je schoot.
Adem rustig in… en uit.
Ik wil je iets vertellen dat je misschien al weet, maar te weinig hoort.

Soms lijkt het alsof niemand ziet hoe moe je eigenlijk bent,
hoeveel je van binnen draagt,
of hoe stil je hart soms aanvoelt.

Niet omdat mensen niet om je geven…maar omdat jij zo goed bent geworden
in alles bij elkaar houden.

Je lacht.
Je helpt anderen.
Je luistert, je zorgt, je loopt door.
En je doet het zó vanzelfsprekend,
dat mensen denken dat je sterk bent…altijd.
Dat je het wel redt…altijd.
Dat jij degene bent die anderen draagt altijd.

Maar lieve jij…waarom zou iemand zien wat jij zelf verbergt?
Hoe kan iemand raden
wat jij zorgvuldig achter je glimlach vasthoudt?

Het is niet dat mensen je niet zien. Het is dat jij jezelf zo beschermt, dat niemand mag merken dat je soms even niet meer kunt.

En precies dáár begint het zachte stukje.

Want binnenin jou leeft een verlangen om óók eens gedragen te worden.
Om iemand te hebben die zegt:
“Kom maar hier… laat mij nu even voor jou zorgen.”

En dat hoeft niet hardop.
Dat hoeft niet met grote gebaren.
Het mag in heel kleine stukjes:
een diepe ademhaling, een traan die je toelaat, een moment waarop je niet sterk hoeft te zijn.

Weet dit:
het feit dat mensen het niet zien, betekent niet dat jij onzichtbaar bent.
Het betekent alleen dat jij jezelf te goed verstopt.

En je mag, echt waar, een klein scheurtje in dat masker laten.
Een klein beetje laten zien dat je mens bent, dat je hart ook rust nodig heeft.

Want zodra jij jezelf iets meer laat voelen, kunnen anderen jou ook weer voelen.

En dan merk je dat je helemaal niet alleen staat, dat je wél gezien wordt, wél gevoeld,
wél gedragen.

Maar het begint bij jou.
Bij die ene zucht.
Die ene verzachting.
Dat ene moment waarop je fluistert:
“Ik hoef het niet allemaal zelf te doen.”

En dan, lieve jij…komt de warmte vanzelf naar je toe.