Jij, die al jaren alles draagt

 Jij, die al jaren alles draagt:

het huis altijd schoon, de maaltijd klaar, de taken bijgewerkt, het kind gewassen, de man tevreden, de baas tevreden...
en jij, gebroken van binnen.

Ze vertelden je dat je alles kon doen.
Dat je sterk was.
Dat je een vrouw was.

En jij... je geloofde het.

Je werd chef, verpleegkundige, chauffeur, psycholoog, secretaresse, kinderanimator, huwelijksadviseur,
bewaker van iedereen... behalve van jezelf.

En niemand merkte het op.

Niemand ziet je als je stilletjes huilt in de badkamer.
Niemand ziet het als je rug pijn doet, als je ziel pijn doet, als je hele lichaam schreeuwt.
Niemand vraagt je:
"En jij, hoe gaat het met jou?"

Omdat ze gewend zijn dat je er bent.

Maar de waarheid, vrouw... het is genoeg.

Het huis kan wachten.
Het kind zal opgroeien.
De man, als hij wil vertrekken, zal vertrekken.
Het werk zal je binnen twee dagen vervangen.

Maar jij...
Jij hebt geen vervangster.
Je kunt niet langer jezelf opzij zetten.

Want wanneer je lichaam zal schreeuwen wat je mond altijd heeft verzwegen,
zal niemand de supervrouw die je was toejuichen.
Men zal zich alleen afvragen waarom je niet voor jezelf hebt gezorgd.

Dus laat die bezem los.
Trek dat kledingstuk aan waar je zo van houdt,
ga naar het park,
slaap wat langer,
zet je telefoon uit,
eet wat je lekker vindt,
ga uit met je vriendinnen,
investeer in jezelf, in wat je goed doet,
in wat je geneest.

En als iemand je zegt dat je egoïstisch bent...
glimlach.

Omdat je eindelijk rechtvaardig bent tegenover jezelf.