Er is een moment in je leven

 Er is een moment in je leven waarop je voelt: zo kan het niet langer.

Je hebt zo vaak gezwegen om de ander niet teleur te stellen.
Je hebt je aangepast, jezelf kleiner gemaakt, je woorden ingeslikt.
En ergens vanbinnen doet dat pijn.

Want diep vanbinnen weet je:
je hebt recht op ruimte.
Je hebt recht op jouw stem.
Je hebt recht op jouw plek.

Voor jezelf gaan staan betekent niet dat je altijd zeker van je zaak bent.
Het betekent niet dat je nooit meer twijfelt of dat je ineens een muur om je heen bouwt.
Nee, het betekent juist dat je kiest om écht zichtbaar te worden.
Kwetsbaar én krachtig tegelijk.

Dat je zegt:
 “Dit ben ik. Met mijn gevoeligheid. Met mijn dromen. Met mijn grenzen.”

Het is spannend. Want misschien ben je bang dat anderen je dan te veel vinden. Of juist niet genoeg.
Maar weet je? Wie echt bij jou hoort, zal je juist nóg meer waarderen als je jezelf laat zien.
Omdat ze dan voelen wie je werkelijk bent.

En elke keer dat jij een stukje meer gaat staan voor jezelf, merk je hoe je energie verandert.
Je lijf ontspant. Je ademhaling wordt dieper.
Alsof je ziel zacht fluistert: dankjewel dat je mij eindelijk serieus neemt.

Voor jezelf gaan staan is geen eindpunt, maar een keuze die je steeds opnieuw maakt.
Soms heel klein, door “nee” te zeggen.
Soms groot, door een hele nieuwe weg in te slaan.
En elke keer dat je het doet, groeit je vertrouwen.

 Dus als je dit leest, wil ik je dit meegeven:
Je hoeft niet harder te worden om sterk te zijn.
Je hoeft niet perfect te zijn om liefde waard te zijn.
Het enige dat je hoeft te doen, is jezelf toestaan er te mogen zijn. Helemaal.