Er komt een moment

 Er komt een moment dat je niet meer kunt blijven geven zoals je dat altijd hebt gedaan. Dat je lichaam begint te fluisteren wat je hart al lang weet: dit is te veel.

Grenzen stellen is niet hard worden. Het is liefdevol zijn tegen jezelf, misschien wel de meest zuivere vorm van liefde die er is.

Want telkens wanneer jij ja zegt tegen iets wat eigenlijk niet goed voelt, zeg je onbewust nee tegen jezelf.
Tegen jouw rust. Tegen jouw zachtheid. Tegen de stilte waarin jouw intuïtie hoorbaar wordt.

Grenzen stellen betekent:
jezelf serieus nemen.
Niet langer weglachen wat pijn doet.
Niet langer hopen dat anderen aanvoelen wat jij nodig hebt.
Maar het zelf durven uitspreken, rustig en duidelijk.

Soms betekent dat afstand nemen van situaties die ooit veilig voelden.
Soms betekent het dat je even alleen staat, terwijl je omgeving niet begrijpt waarom je verandert.
Maar diep vanbinnen weet je: dit is nodig.
Omdat je niet meer wilt leven in een voortdurende aanpassing.

Grenzen zijn geen muren.
Ze zijn als de oevers van een rivier,
ze geven richting, zodat het water kan blijven stromen.

Wanneer jij je grenzen eert, begint er iets te verschuiven.
Je voelt je lichter. Vrijer.
Je energie stroomt weer.
Je merkt dat je niet langer leegloopt op mensen of situaties die niet in lijn zijn met jouw hart.

En dan gebeurt het mooiste:
de mensen die écht bij je horen, die jouw zachtheid kunnen dragen, blijven vanzelf over.

Grenzen stellen is niet het einde van verbinding,
het is juist het begin ervan, met jezelf.