Een vrouw zegt in een van haar stukken

 Een vrouw zegt in een van haar stukken:

"Het schijnt dat degenen die het dichtst bij je staan, als je lang afwezig bent, altijd een manier vinden om zich zonder jou te redden. Ze nemen hun plek in: je man, je kinderen, je bed waarin ze slapen, je kamer die ze uitbreiden en waar ze zich vestigen. En als je terugkomt, kom je uit het verleden om hun leven overhoop te halen... Degene die vertrekt, moet niet terugkeren."

De afwezige keert nooit terug naar dezelfde plek die ze heeft verlaten...
Mensen genezen in stilte,
plaatsen passen zich aan,
en het leven wacht op niemand.

Zelfs de ziel verstikt haar pijn, beetje bij beetje,
want het menselijk brein heeft een verdedigingsmechanisme dat "transformatie" wordt genoemd.
Het leert zich aan te passen aan verlies, prioriteiten te herorganiseren, vervangingen te verzinnen...
En misschien lacht het weer, maar nooit met hetzelfde hart.

En jij, als je eraan denkt terug te keren,
geloof niet dat je verder kunt gaan waar je was gebleven.
Je keert terug als een geest uit het geheugen...
Misschien raak je een beetje nostalgie aan,
maar je zult niet dezelfde behoefte of dezelfde pijn vinden,
want iedereen, zelfs de meest nabije, heeft ontdekt dat ze zonder jou verder kunnen.

Vraag:
Leert afwezigheid ons echt te vergeten?
Of transformeert het geheugen simpelweg de nostalgie zodat we kunnen overleven?