Ik had nooit gedacht

 Ik had nooit gedacht dat ik hier zou zitten, alleen met mijn gedachten en jou zou missen.

Ik herhaal alle laatste dingen in mijn gedachten-
Ons laatste afscheid, onze laatste knuffel, zelfs de laatste keer dat je me welterusten zei.
Ze zeggen dat het makkelijker wordt hoe meer tijd verstrijkt, maar ik weet niet of ik er hetzelfde over denk.
Jou verliezen heeft me veranderd op een manier die ik nooit echt heb kunnen begrijpen.
Als ik mijn overwinningen wil vieren, moet ik mezelf stoppen... want ik kan je niet bellen om je er alles over te vertellen.
En het doet pijn.
De scherpe pijn die pijn doet als iets me aan jou doet denken is iets waar niets me ooit op kan voorbereiden..
Maar ik moet verder, er is geen keuze.
Ik zet een warme glimlach op voor de wereld om te zien want deze strijd om restjes geluk te vinden is alleen van mij.
Mijn mensen zijn er elke stap voor me geweest, maar er zijn gewoon sommige dingen die ik alleen onder ogen moet zien.
De dagen zijn lang en de nachten langer, maar ik heb hoop:
Dat ik op tijd wat minder pijn zal doen.
Dat ik sterker zal zijn als de trieste herinneringen binnenkomen.
Dat ik je zal kunnen herinneren en meer zal kunnen glimlachen...
Vooral om nooit te vergeten dat je altijd in mijn hart bent en we elkaar op een of andere manier weer zullen zien.
Ik mag er soms verdrietig om zijn, maar ik neem troost in die gedachten.
Immers, als je je verdrietig en alleen voelt, is hoop het beste om je aan vast te houden...
En dat is wat ik doe.
Eén dag, één glimlach en één gelukkige herinnering tegelijk.. 
Dat schreef iemand...