En op een dag zeg je stop

 En op een dag zeg je stop.

Je vertraagt. Je stopt met het najagen van de tijd, van anderen, van verplichtingen die je van jezelf verwijderen. Je reageert niet langer op de onophoudelijke verzoeken, de vragen die je worden gesteld, de verwachtingen die op je worden geprojecteerd. Niet uit onverschilligheid, maar omdat je eindelijk begrijpt dat je echt voor jezelf moet zorgen.

Omdat je moe bent, moe van overal zijn behalve bij jezelf. Moe van geven zonder te tellen, van luisteren zonder gehoord te worden, van vooruitgaan zonder de tijd te nemen om te ademen.

Dus neem je een pauze. Geen vlucht, maar een noodzaak. Je neemt de tijd om orde te scheppen in je gedachten, in je hart, in je leven. Je herijkt je prioriteiten, je concentreert je op het essentiële.

En in de stilte die je jezelf toestaat, realiseer je je dat stoppen geen opgeven is. Het is simpelweg voor jezelf kiezen.