Wees niet hard voor je vroegere zelf

 Wees niet hard voor je vroegere zelf.

Heft niet het mes van late spijt tegen hem op, plaats hem niet op het schavot van een geweten dat pas kwam nadat de vlammen waren gedoofd en de as hun waarheid had onthuld.
Dit vroegere 'jij', dat je vandaag bekijkt vanaf de top van je ervaringen, was niets anders dan jij in een nog primitief moment van volwassenheid, een ogenblik waarin je alleen werd geleid door de schaduw van je intuïtie en een kloppend hart, verloren tussen het mogelijke en het gehoopte.
Wees niet hard voor degene die je was,
toen je nog niet wist hoe je moest kiezen,
toen je dacht dat de nobelste gave aan het leven was om jezelf uit te wissen om anderen tevreden te stellen,
of toen je dacht dat stilte een oplossing was,
dat als je je innerlijke stem negeerde, haar pijn zou verdwijnen...
Denk goed na...
Wat je ooit verafschuwde in je vroegere zelf, was vaak het deel van jou dat op de drempel van je moed stond.
Men wordt niet wijs geboren. Helderziendheid is geen geschenk dat gratis wordt gegeven: het wordt veroverd te midden van fouten, gesmoorde tranen, nachten waarin je huilde zonder zelfs te begrijpen waarom.
Herinner je het je nog?
Hoe vaak heb je jezelf pijn gedaan in de overtuiging dat je iedereen een plezier deed?
Hoe vaak heb je je waarden verloochend in naam van de liefde?
Hoe vaak heb je gezworen niet terug te keren naar hetzelfde punt... om er toch weer te belanden?
Hoe vaak heb je zo hard gelachen dat je bijna stikte, zodat niemand zou zien wat je verscheurde?
Hoe vaak heb je een hand vastgehouden die je niet verdiende, alleen omdat je bang was voor eenzaamheid?
Al deze verhalen waren geen valpartijen, maar een moeizame zoektocht naar jezelf door het doolhof van ervaring.
Oordeel daarom niet over je vroegere zelf alsof je er nooit hebt gewoond.
Veracht die voorbijgegane dagen niet alsof je ze niet met je hele wezen hebt beleefd.
Het onderscheidingsvermogen dat je vandaag draagt, is je niet uit de hemel geschonken: het is langzaam, pijnlijk, soms genadeloos in je geslepen door de werktuigen van tijd en lijden.
Elke wond gaf je een visie.
Elke val plantte een nieuwe kracht in je om weer op te staan.
Vergeef jezelf voor het liefhebben van degenen die het niet verdienden.
Vergeef jezelf voor het toestaan dat iemand aan je waarde twijfelde.
Vergeef jezelf die gesprekken die je liever nooit was begonnen,
de deuren waarop je klopte met een naïeve hoop.
Je was niet zwak: je was menselijk.
Een mens op zoek naar een beetje warmte, betekenis, een toevlucht.
Alles wat je dacht dat een fout was, waren in werkelijkheid verlaten paden naar jezelf,
aarzelende stappen op de weg naar je volwassenheid.
Je hoeft jezelf niet te geselen, maar jezelf de hand te reiken.
Benader je vroegere zelf niet om te beschuldigen, maar om te omarmen en te zeggen:
"Je was moedig genoeg om te overleven, en ik ben vandaag helderder dankzij jou."
Dat vroegere zelf was nooit een struikelblok, maar een brug.
En je zult nooit diepere wijsheid bereiken zonder het pad te eren dat je erheen heeft geleid.
Wees dus niet hard voor hem.
Maak van hem een reden voor dankbaarheid en zeg hem, met een zachte stem:
"Ik weet hoeveel je alleen was, en toch heb je me nooit in de steek gelaten."