Soms voel je je alleen

 Soms voel je je alleen.

Niet het soort alleen dat je oplost met gezelschap of woorden.
Maar dat stille, dieper liggende gevoel, alsof niemand écht begrijpt wat er in je omgaat.
Alsof jij alles intenser beleeft dan de rest, en de wereld om je heen gewoon doordraait terwijl jij even niet meekunt.

Je doet je best.
Je glimlacht, je bent aanwezig, maar vanbinnen voel je een leegte die niemand ziet.
Een soort heimwee… naar iets wat je niet goed kunt benoemen.
Naar rust, naar begrip, naar warmte.

Dat gevoel kan zwaar zijn.
Alsof je losraakt van jezelf, terwijl je eigenlijk juist verlangt om thuis te komen.

En misschien is dat precies wat die stilte wil zeggen.
Dat het tijd is om jezelf weer te horen.
Om niet langer te vluchten in doen, maar even stil te vallen en te luisteren naar wat er zachtjes onder al dat “moeten” ligt.

Want diep vanbinnen ben je niet alleen.
Er is iets in jou dat altijd bij je is.
Een aanwezigheid die je draagt,
ook als je die even vergeten bent.

En wanneer je daar weer mee in contact komt,
voelt alleen zijn niet meer zo leeg.
Het wordt een plek waar je kunt ademen.
Een plek waar je jezelf weer vindt.