Heb het gevoel
Heb het gevoel schreef iemand dat ik alle fases van rouw doorlopen hebmet betrekking tot mijn zoon en dochter.
In het begin ontkende ik het... vertelde mijn man dat onze kinderen ons dit nooit zouden aandoen...Ze zouden het heel druk hebben.
Na talloze pogingen van bellen, berichten sturen. kaarten sturen zonder reacties, werd ik boos.
Daarna proberen ze te bereiken en smeekte ik hen in sms'jes, e-mails en brieven.
Vroeg om vergeving... al wisten we niet wat we hadden gedaan.
Toen kreeg ik een depressie, toen ik terugkeek op zoveel goede herinneringen aan wat ik dacht dat ons gelukkige gezin was.
Bekeek foto's, las oude Moederdag kaarten die ik had bewaard. maakte mezelf helemaal ellendig.
Uiteindelijk stuurde ik vorig jaar met Kerstmis. allebei een gedicht dat ik met de hand op een kerstkaart had geschreven en besloot dat dit mijn laatste poging zou zijn om contact te leggen.
We hebben niks, gewoon niks gehoord.
Nu ben ik in de laatste fase van rouw… Acceptatie!
Kan niet uitdrukken hoe vrij ik me daar door voel.
Mijn man is er nog niet helemaal, maar hij begrijpt en accepteert dat ik wel zo ver al ben....
Reacties
Een reactie posten