Soms komt er een punt

 Soms komt er een punt waarop je gewoon niet meer kunt doen alsof.

Alsof het pad waar je op loopt nog klopt, alsof je gelukkig wordt van het leven dat je leidt.
Van binnen begint er iets te knagen… een fluistering, soms irritant zacht, soms pijnlijk luid: dit is niet jouw weg.

En ja, het is spannend. Want je stapt weg van wat vertrouwd voelt. Van verwachtingen. Van mensen die misschien hun wenkbrauwen optrekken.
Maar tegelijk… voel je die opluchting. Alsof er eindelijk ruimte komt om adem te halen.

Je eigen weg volgen is niet altijd mooi of makkelijk. Soms betekent het afscheid nemen, soms door de angst heen gaan.
Maar het betekent wél dat je trouw bent aan jezelf. Dat je kiest voor wat jou laat groeien, in plaats van kleiner maakt.

Het hoeft niet perfect. Het hoeft niet logisch.
Het hoeft alleen maar van jou te zijn.