Er komt een moment dat je voelt

 Er komt een moment dat je voelt: het is genoeg geweest. Niet uit boosheid, niet omdat je niet meer wilt geven, maar omdat je simpelweg niet meer kúnt. Je hebt jezelf zo vaak op de tweede plek gezet, zo vaak gedacht: “ach, nog één keer”, dat je bijna vergeten bent hoe het voelt om eerst voor jezelf te kiezen.

We leren vaak dat geven goed is. En dat ís het ook. Liefdevol zijn, klaarstaan voor anderen, het maakt de wereld mooier. Maar wat niemand je vertelt, is dat blijven geven zonder grens iets van jezelf afbreekt. Stilletjes. Onzichtbaar voor de buitenwereld. Tot je op een dag wakker wordt en merkt dat je leeg bent.

En dan voel je het: grenzen stellen is geen egoïsme. Het is zorg dragen voor je eigen hart. Het is eerlijk durven zijn: “Ik wil er voor je zijn, maar niet ten koste van mezelf.”

Het is spannend, soms pijnlijk. Mensen begrijpen het niet altijd. Maar de rust die het brengt, die is van jou. Omdat jij net zo belangrijk bent als de mensen voor wie je alles geeft.

Geven blijft iets moois, maar het krijgt pas echt waarde als het ook klopt voor jóu. Niet vanuit plicht, maar vanuit verbinding. Niet om leeg te raken, maar om vol te blijven. Zodat je kunt geven, niet uit gewoonte, maar uit liefde. Ook voor jezelf.