Iemand schreef
Al bijna twaalf jaar geen contact meer met oudste volwassen zoon van 29.
Zijn haat en woede jegens mij zijn triest. Wanneer je volwassen kind een verhaal verzint over onopgeloste innerlijke pijn, betekent dat nog niet dat het waar is en dat ik het niet hoef te accepteren.Zijn valse beschuldigingen niet accepteren is geen wreedheid, het is een grens trekken.
Heeft me meer dan tien jaar gekost om dit te leren!
Afgelopen kerst liet ik hem weer toe in ons leven en in ons huis. Geloofde dat het misschien anders zou zijn. Maar in plaats daarvan heb ik het stilletjes geslikt.... en ben ik verdergegaan.
Toen kwam Moederdag.
De kaart was prachtig van buiten – schattige tekeningen – maar van binnen was het psychologische wreedheid en verzonnen herinneringen.
Dat was het moment waarop er iets brak. Zei, voor het eerst met helderheid: dit laat ik nooit meer gebeuren.
En toen Kerst aanbrak, gebeurde er iets bijzonders. Voor het eerst in twaalf jaar voelde ik een diepe stilte.
Kalmte.
Vrede.
Besefte hoeveel leed ik had, doordat ik niet volledig kon accepteren, dat ik zijn misbruik niet hoefde te tolereren.
Er is hoop…
Reacties
Een reactie posten