Verdwaald in je eigen gevoeligheid

 Verdwaald in je eigen gevoeligheid

Soms voelt het alsof je verdrinkt in een zee van gevoelens die niet van jou zijn. Je bent altijd afgestemd op de wereld, altijd bezig met de gevoelens van anderen, met hun pijn, hun vreugde, hun ongemak. En ergens onderweg raak je jezelf kwijt. De stem die ooit zacht en helder in je fluisterde, de intuïtie die je richting gaf, lijkt nu te zijn verdwenen.

Het is alsof je in een mistige kamer staat, de weg zoekend naar een deur die je niet meer kunt vinden. Je twijfelt aan alles: aan je keuzes, je gevoelens, je waarde. Je vraagt je af hoe je hier bent beland, hoe je dat diepe, geruststellende weten van binnen kwijt bent geraakt.

“Waar ben ik gebleven?”
Die vraag brandt. Het doet pijn om niet meer te voelen wat vroeger zo natuurlijk leek. Je voelt je afgesneden, alsof er een muur is opgetrokken tussen jou en je kern. En wat overblijft, is leegte. Een leegte die knaagt, die vraagt om iets wat je niet kunt benoemen.

Maar weet dit: zelfs in die leegte ben je niet verloren. Zelfs als je niets voelt, is er een diepe waarheid die altijd bij je blijft. Jouw intuïtie, jouw ziel, is nooit weggegaan. Het wacht op je. Het wacht op het moment dat jij de moed vindt om stil te worden, om te luisteren, om weer te voelen.

De pijn van groei
Misschien is dit verlies geen einde, maar een transformatie. Misschien word je geroepen om dieper te gaan, om jezelf opnieuw te ontdekken. Want intuïtie is niet alleen luisteren naar het fluisteren van je ziel; het is ook het durven omarmen van je eigen schaduw. Het is de angst voelen en erdoorheen bewegen. Het is de stilte toelaten, zelfs als die ongemakkelijk is.

Jezelf terugvinden
Je intuïtie kwijt zijn, is niet falen. Het is een kans om jezelf opnieuw op te bouwen, steviger, met meer vertrouwen. Het vraagt je om ruimte te maken, om liefdevoller naar jezelf te zijn, om niet alleen anderen, maar ook jezelf te dragen.

En op een dag, misschien wanneer je het het minst verwacht, voel je het weer. Een zachte beweging in je hart. Een weten, klein maar krachtig. Het is je intuïtie die zegt: “Ik was er altijd al. Jij moest alleen nog leren luisteren.”