Soms

 Soms moet een mens

zichzelf leren vasthouden
zoals een oude jas
op een koude avond.
Niet wachten
tot iemand je komt redden
met grootse woorden,
rozen,
of halve beloften
die klinken als goedkope radiohits
om drie uur ’s nachts.
Want eerlijk?
de wereld is druk bezig
met rennen, scrollen, vergeten
en doen alsof alles altijd fantastisch gaat.
Maar ergens tussen
de koffie die koud wordt,
de regen tegen de ramen
en het stille moment
waarop niemand kijkt,
ontdek je iets merkwaardigs:
dat een beetje zachtheid
voor jezelf
meer waard kan zijn
dan duizend schouderklopjes
van mensen die morgen alweer verdwenen zijn.
Dus adem.
Koop desnoods bloemen voor jezelf.
Zet muziek op.
Lach om iets doms.
Loop verder.
Niet perfect.
Niet heilig.
Gewoon mens.
En geloof me,
dat is al wonderlijk genoeg.