Er zijn van die momenten

 Er zijn van die momenten waarop het voelt alsof je de hele wereld in je eentje moet dragen. Je staat op, ademt diep in en zet door, omdat het moet. Omdat er niemand lijkt te zijn die ziet hoeveel er werkelijk achter die glimlach schuilgaat. Je zorgt, je regelt, je houdt vol, maar diep vanbinnen voelt het soms alsof je op een dunne draad balanceert.

Het gewicht van “alles alleen moeten doen” is niet alleen praktisch zwaar, het drukt ook op je hart. Het kan voelen alsof er geen ruimte is om even te leunen, alsof jouw pijn of jouw moeheid er niet helemaal mag zijn. Misschien heb je wel gemerkt dat je sneller zegt: “Het gaat goed”, terwijl er vanbinnen iets anders schreeuwt. Je raakt gewend om sterk te zijn, zo gewend dat je bijna vergeet hoe het is om je echt kwetsbaar te voelen zonder bang te zijn dat iemand je zwakte ziet.

En toch… ergens diep vanbinnen is er dat stille verlangen. Het verlangen dat iemand naast je staat, dat iemand even zegt: “Je hoeft dit niet alleen te dragen.” Want de waarheid is: niemand kan altijd maar sterk zijn. We hebben allemaal momenten waarop we willen dat er iemand luistert, iemand die begrijpt zonder dat je alles hoeft uit te leggen.

Het zwaarste aan alles alleen dragen is niet alleen de last zelf, maar het gevoel dat je er niet over mag of kan praten. Dat maakt het zo eenzaam. Maar juist in het delen, in het toelaten dat ook jij gedragen mag worden, ontstaat er verlichting. Het is geen teken van zwakte om hulp te vragen of om je hart te openen, het is een teken van moed.

Je hoeft niet alles alleen te doen. Je mág je laten ondersteunen. En stap voor stap mag je ervaren dat er ruimte is om zachter te zijn, zonder dat de wereld instort.