Er komt een moment
Er komt een moment…
Dat je moe wordt van sterk zijn.Van alles dragen, volhouden, doorduwen.
Alsof je steeds een harnas aan hebt,
terwijl je eigenlijk gewoon gezien wilt worden…
zoals je écht bent.
Je raakt gewend aan die strijd.
Je merkt het soms niet eens meer.
Je schouders gespannen. Je adem hoog.
En diep vanbinnen een fluistering:
“Ik moet door. Niemand anders doet het voor me.”
Maar wat als je even stilvalt?
Wat als je vandaag niet hoeft te vechten?
Wat als je mag leunen, op het leven, op iets groters, op jezelf zelfs, zonder hard te zijn?
Wat als kracht niet zit in volhouden,
maar in kunnen zakken… in zachtheid?
Reacties
Een reactie posten