Soms weet je het gewoon even niet meer

 Soms weet je het gewoon even niet meer. Alles lijkt stil te staan. Je hoofd is vol, je hart een beetje moe. Je vraagt je af: waar ben ik in hemelsnaam naartoe onderweg?

En dan ineens gebeurt het.

Een liedje dat precies die woorden zingt die je nodig had.
Een vogel die je blijft aankijken.
Een kind dat zomaar naar je lacht.
Of iemand die, uit het niets, iets zegt wat je diep raakt.

Het zijn geen toevalligheden.
Het zijn tekens.
Zachtjes neergelegd op jouw pad.

Alsof het leven je even aanraakt. Je laat weten: ik ben hier. Blijf gaan. Je doet het goed.

Je hoeft ze niet te zoeken. Ze vinden jou.
Vaak op momenten dat je op het punt staat op te geven.
Wanneer je je afvraagt of je nog wel op het juiste pad zit.
Dan komt er iets kleins en tegelijk groots.

En als je durft stil te worden…
Als je even echt voelt…
dan weet je: dit was voor mij.

Niet alles is te verklaren.
Gelukkig maar.
Sommige dingen zijn er gewoon, omdat jij ze nodig had.

Let maar op.
Je bent al lang niet meer alleen aan het lopen.