Soms voelt het alsof je nooit genoeg bent

 Soms voelt het alsof je nooit genoeg bent. Alsof je altijd nét tekortschiet. Je kijkt naar anderen en ziet hoe gemakkelijk het ze lijkt af te gaan,succes, liefde, erkenning. En jij? Jij twijfelt. Aan je woorden, aan je keuzes, aan wie je bent.

Je probeert harder, je geeft meer, je past je aan. In de hoop dat iemand eindelijk ziet hoeveel je eigenlijk waard bent. Maar diep vanbinnen blijft dat ene stemmetje fluisteren: “Ik ben niet goed genoeg. Ik ben niet belangrijk genoeg. Ik ben niet waardevol genoeg.”

En toch… ergens diep in jou is er een zachte stem, bijna onhoorbaar, die weet dat dit niet de waarheid is. Jij bént waardevol niet om wat je doet, niet om hoe perfect je bent, maar simpelweg omdat je er bent. Omdat je uniek bent. Omdat jouw gevoel, jouw hart en jouw aanwezigheid verschil maken.

Misschien heb je het zelf nog niet kunnen voelen, maar jouw waarde is nooit afhankelijk geweest van de bevestiging van een ander. Het zit al in jou. En hoe meer je jezelf toestaat dat te geloven, hoe zachter dat oude, pijnlijke stemmetje wordt.

Je bent altijd al genoeg geweest.