Soms merk je ineens dat je jezelf een beetje kwijt bent

 Soms merk je ineens dat je jezelf een beetje kwijt bent.

Niet omdat er iets fout ging, maar omdat je langzaam steeds verder bij jezelf vandaan bent geraakt.
Een beetje aanpassen hier, een beetje slikken daar…
Tot je op een dag denkt: wanneer ben ik mezelf eigenlijk kwijtgeraakt?

Terugkomen bij jezelf is geen groots proces.
Het is niet iets wat je moet ‘doen’.
Het is eerder het afleggen van wat niet meer van jou is.
De verwachtingen, de stemmen, de druk die je bent gaan dragen terwijl ze nooit van jou waren.

Het is stil worden.
Voelen wat er overblijft als alles even wegvalt.
Soms voelt dat eerst leeg, of ongemakkelijk.
Maar juist in die leegte vind je weer ruimte.
Ruimte voor zachtheid.
Voor waarheid.
Voor jou.

En langzaam hoor je weer dat fluisterstemmetje van binnen.
Dat zachte weten dat er altijd al was.
Dat zegt:
Adem. Jij bent er nog. Je hoeft nergens heen, je bent al thuis.