Je voelt je weer alleen
*Je voelt je weer alleen…
in iets wat “samen” hoort te zijn.*
Je wilt even met je partner praten.
Over wat jou bezighoudt.
Over hoe jij je voelt.
Eigenlijk vraag je niet eens zoveel.
Gewoon…
even aandacht.
Even dat iemand er voor je is.
Maar je voelt het al.
Je partner toont geen interesse.
Geen echte aandacht.
Je voelt geen verbinding.
En wat doe jij?
“Laat maar…”
“Hij heeft het druk gehad…”
“Hij moet ook even ontspannen…”
En zo schuif je jezelf opzij
en praat je de emotionele afwezigheid van de ander goed.
Terwijl dit juist het moment is
dat jij ruimte mag innemen.
Omdat jij er ook bent.
Omdat jouw gevoel er ook toe doet.
Grenzen aangeven
is ook ruimte innemen.
Ruimte voor jezelf.
Ruimte dat jij bestaat.
Herken je dit?
Reacties
Een reactie posten