Bomen Boodschap

 Oh het leven, lief mens, ze biedt ons toch zoveel uitdagingen. Met golven van zachtheid, maar ook medogenloosheid. Je telkens weer laten zien dat je er uiteindelijk niets over te zeggen hebt wat er gebeurt, maar alleen maar kunt meebewegen met de stroming. Dat je telkens weer te voelen hebt waar jij bent in het oog van de storm en hoe je in elkaar steekt. Want weet je wat het uiteindelijk echt is? Dat jij stopt met te denken dat er iets mis is met jou. Dat je fout of verkeerd bent. Dat je dingen niet mag denken, voelen of ervaren. Dat je niet in staat bent om lief te hebben, of dingen niet verdient of op je afroept omdat je het "verkeerde" zou doen. Ten diepste heb je te voelen dát je mens bent, en licht.

Bestaat er een perfecte versie van jou? Misschien wel, maar misschien ook niet. Niemand kan het echt zeggen. Maar jij kunt wel voelen wat je voelt over jou. Wanneer je in je verleden genoeg signalen hebt gehad, dan zal dat altijd op de achtergrond sluimeren. Zeker wanneer er dingen aangeraakt worden en je geconfronteerd wordt met je stukjes onmacht. En ten diepste, lief mens, ten diepste laat het je degenen die jij liefhebt of had zien waar het zit. Natuurlijk zul je in je leven mensen teleurstellen, misschien jezelf nog wel het meest. Maar is dat fout? Misschien is er niets menselijkers dan dat. En dat jij gewoon te voelen hebt wat er gebeurt in je. Met je. Maar zolang je naast dat alles kunt voelen dat je geen slecht mens bent, dan ben je er eigenlijk al. Misschien is het niet streven naar verlichting, maar het licht zien in alles wat je doet. Met mildheid. Je ontdekt, elke keer weer. Stukjes van jou, de ander, de wereld. Maar zolang je met zachte ogen kunt kijken naar jou, maak je het al zoveel fijner – vooral voor jezelf. Uiteindelijk draait het altijd weer om jou en wat jij gelooft. En jij bent het die de hele wereld kan veranderen door alleen maar telkens weer met een zachte blik te kijken naar jou en hoe jij dit leven doet.