Ben ik nu onredelijk?

 "Ben ik nu onredelijk?"

Het blijft een vraag die geregeld nog door mijn hoofd schiet als ik iets nodig heb van iemand anders.

Niet omdat ik onredelijke dingen vraag. Integendeel. Meestal gaat het over heel gewone zaken waar andere mensen nauwelijks bij stilstaan. Hulp vragen. Ondersteuning nodig hebben. Iemand om iets vragen wat je zelf niet kan of niet alleen wilt dragen.

En toch kan dat bij mij soms nog dat oude, verstikkende gevoel oproepen dat ik een last ben.

Dat gevoel is niet ontstaan omdat ik ooit te veel heb gevraagd van anderen.

Dat gevoel is ontstaan omdat ik als kind voortdurend de boodschap kreeg dat mijn behoeften "te veel" waren. Dat ik overdreef. Dat ik te gevoelig was. Dat ik "precies een klein kind" was als ik iets nodig had dat eigenlijk perfect normaal was voor een kind.

Kinderen van narcistische moeders leren daardoor al heel vroeg dat hun behoeften een probleem zijn. Dat hulp vragen schaamtelijk is. Dat ze anderen niet mogen belasten. Dat ze het beter alleen leren doen.

Die diepe overtuiging verdwijnt jammer genoeg niet als je volwassen wordt.

Ze sluipt binnen in je relaties. Ze duikt op op het werk. In je vriendschappen. Zelfs de vraag om iets heel banaals kan aanvoelen alsof je de wereld van de ander vraagt.

Pas veel later begon ik te begrijpen dat het probleem nooit aan mij of aan mijn behoeften lag.

Het probleem was dat mijn moeder niet de emotionele draagkracht had om op een gezonde manier aanwezig te zijn voor haar kinderen. Wat voor een gezonde ouder een normale vraag is van een jong kind, werd bij ons gezien als een totaal onredelijke claim.

Dat inzicht heeft voor mij veel veranderd.

Jij bent niet te veel.

Jij hebt jarenlang geloofd dat je te veel was omdat je narcistische moeder je niet kon geven wat jij als kind nodig had.

Herkenbaar?