Bloemen Boodschap

 Weet je, soms lijkt het leven op een toneel waar het script voortdurend wordt herschreven. Je denkt dat je weet wie er in jouw verhaal blijven, wie de vaste spelers zijn, en dan — floep! — verdwijnen ze van het podium alsof ze nooit een rol hebben gehad.

In eerste instantie voelt dat verwarrend. Je vraagt je af wat er fout liep, of je iets had moeten veranderen. Maar diep vanbinnen fluistert een zachtere stem: “Nee, dit hoort zo.” Want wat jij verliest, is vaak wat je ziel verlicht.

Soms verwijdert het Leven — of noem het God, of de Bron, of de Grote Regisseur — mensen, situaties of zelfs oude dromen, niet om je te straffen, maar om je te beschermen. Want hun aanwezigheid is niet langer een zegen, maar een sluimerend gif dat jouw vrede aantast. En vrede is kostbaar, dat is je heiligste bezit.

Wanneer je merkt dat er stilte komt, dat bepaalde verbindingen wegebben, adem dan diep in. In die leegte ligt een uitnodiging. Daar wacht ruimte voor nieuwe energie, nieuwe ontmoetingen, nieuwe kansen die beter passen bij wie jij nu bent.

Het leven is geen stilstaand decor, het is een voortdurende repetitie van groei. En wat jij vandaag verliest, kan morgen plaatsmaken voor iets dat vele malen mooier resoneert met je hart.

Dus laat de dingen zacht los. Niet met bitterheid, maar met dankbaarheid. Want alles wat gaat, maakt plaats voor wat klopt.

En als het even moeilijk is — zet dan een glimlach op, al is het een kleintje. Want de Grote Regisseur weet precies wat Hij doet. Jij hoeft het verhaal niet te begrijpen, je hoeft het alleen te spelen, met overgave, warmte en een vleugje humor.