Bomen Boodschap

 Heb je onlangs nog tijd gehad voor je dromen en verlangens? Heb je ruimte gehad om er even bij stil te staan wat ze zijn? En misschien zijn het dromen en verlangens die niet direct vervuld kunnen worden, maar wel gehoord. Dromen waarbij jouw eigen unieke stroming doorheen gaat en waarin veel van jou terug te zien is. Dingen die je doet die je hart vullen. Wat zijn jouw dromen, lief mens? En wat als jij jezelf toestaat je dromen te dromen, zonder ooit te weten of ze werkelijkheid worden, maar door jezelf alleen al die ruimte te geven maakt het al dat je hart zich meer opent en het leven je nog meer kan laten zien wat het in huis heeft voor je?

Het thema blijft nog steeds deze periode hangen op ruimte. Ruimte voor jezelf. Voor wat je voelt. Voor wie je bent. Want ergens is er een verwarring binnengelopen dat je op een bepaalde manier moest zijn, moest denken en vooral niet voelen. Moest je je richten op de buitenwereld en telkens weer afstemmen op de ander. Maar wat zou er gebeuren als je steeds een beetje meer die aandacht naar binnen richt? Jezelf vertellen dat het niet uitmaakt wat de ander over je denkt. Dat het niet uitmaakt als er momenten zijn waarin je niet altijd opperbest presteert. Dat het niet uitmaakt dat je even niet klaarstaat of beschikbaar bent. Dat het niet uitmaakt als je even niet zo lekker in je vel zit. Wat als je de aandacht meer naar binnen richt en jezelf laat weten dat het voor jou niet uitmaakt hoe de wind waait op dat moment? Dat er geen oordeel is, maar compassie. Dat je met zachte ogen kunt kijken naar jou, in alles wat je doet en niet doet. Want elke stap die je zet is even waardevol als de stappen die je niet zet, lief mens. En dat is wat je telkens weer te zien hebt, in je volle menselijkheid. Jij bent uniek, in alles wat je doet en ook niet doet. Ook in verwarring. En dat is wat je telkens mag blijven zien: dat waar je ook bent, jouw beSTAAN — op welke manier dan ook — meer dan voldoende is.