Bomen Boodschap

 Het maakt niet uit wat de ander van je denkt, lief mens, of van je vindt. Wat uitmaakt is wat jij van jou vindt. Zijn er nog laagjes waarin jij jezelf veroordeelt of zou wensen dat je een ander was? Of merk je steeds meer op dat het je niet uitmaakt? Dat je er steeds meer afstand van kunt doen en je steeds meer kunt voelen dat jij jouw leven te leven hebt. Je bent al van zo ver gekomen, waarin je je in allerlei bochten hebt gewrongen om het passend te laten zijn voor de ander. Om in de pas te lopen. Om te laten zien dat je goed genoeg bent. Maar telkens leek het net niet voldoende. Leek het net niet dat te zijn wat je dacht dat nodig was. En daar, telkens weer, verloor jij jezelf. Tot het moment dat het niet meer ging.

De turbulente momenten die jij kent, hebben je kracht ingefluisterd. Misschien niet direct voelbaar, maar ze hebben wel zeer zeker de bodem gelegd voor alles wat daarna kwam en hebben gemaakt dat je nu veel beter jouw eigen stevigheid kunt voelen. Dat neemt niet weg dat er nog steeds dingen kunnen gebeuren die niet fijn zijn, lief mens, maar wat het wel doet, is dat het je steeds sneller terug naar jou brengt, je minder snel verdwaalt. Dingen gebeuren, daar heb je niet altijd wat over te zeggen, maar wat je wél te doen hebt is telkens weer voelen waar jij bent. Telkens weer terug naar jou. En dat maakt dat de buitenwereld steeds minder een zeer belangrijke rol gaat spelen. Dat die het niet meer voor je bepaalt hoe jij je over jou voelt, maar dat jij de regie in eigen handen hebt en houdt. Er was een tijd waarin je helemaal geen regie meer had, maar stukje bij beetje heb je in al die jaren je eigen stem leren kennen en ernaar leren luisteren, maar vooral: erop leren vertrouwen. Want dat maakt dat je steeds meer van jouw schoonheid kunt laten zien. Iets wat ooit misschien ondenkbaar is geweest, maar waar jij met elke stap die je ooit gezet hebt, voor hebt gezorgd dat we er allemaal keer op keer van mogen genieten.