Bomen Boodschap
In het leven, lief mens, is het de kunst om dingen niet te laten omdat de ander het niet kan zien. Om dingen wél te voelen, ondanks dat de ander het niet wil voelen. Om dingen wél te blijven uitspreken, ook als de ander ze niet wil horen. Jij bent namelijk niet verantwoordelijk voor hoe de ander de wereld beleeft en vooral ook zichzelf. Jij bent niet verantwoordelijk voor de pijn, de onzekerheid en alles wat daar nog meer verborgen ligt waar de ander niet naartoe wil, en jij bent zéker ook niet degene die zich daardoor klein mag laten maken. Iets wat je misschien in je leven vaker hebt moeten doen dan je lief is, maar nu je steviger staat, is daar geen enkele reden meer voor.
Lief mens, jij voelt, je ziet, je hoort, maar je weet vooral wat er nodig is. Je hart is vol. Altijd al geweest. Je hebt misschien nooit werkelijk de ruimte gehad in je verleden om dit mooie hart goed tot zijn recht te laten komen, maar nu is daar alle ruimte toe — en je doet het ook. Toch blijft er iets knagen daar. Iets wat automatisch ervoor zorgt dat je je terugtrekt wanneer je geconfronteerd wordt met dat wat je zo goed kent uit je verleden. Maar waarom? Waarom zou je dat nu nog steeds doen terwijl je zo stevig staat? Waarom zou je nog steeds blijven geloven wat je toen geloofde, terwijl de wereld jouw licht zo nodig heeft? En vergeet daarbij natuurlijk niet jezelf. Dit leven, en alles wat het in zich heeft, kan jou heel mooi uitdagen om echt in jezelf te gaan en te blijven geloven. De kracht die je bij je draagt — niemand kan jou daarin nog stoppen, anders dan jijzelf. Dus stapje voor stapje mag je echt gaan staan voor waar jij in gelooft. Hoe jij de wereld inkijkt, benadert en behandelt. Want hoe kan het ooit fout of verkeerd zijn om vanuit het hart de wereld in te kijken?
Reacties
Een reactie posten