Interview with the Vampire (film) Review


 Interview with the Vampire is een Amerikaanse gothic horrorfilm uit 1994 , geregisseerd door Neil Jordan en geschreven door Anne Rice , gebaseerd op haar gelijknamige roman uit 1976. De hoofdrollen worden gespeeld door Tom Cruise en Brad Pitt . De film focust op Lestat (Cruise) en Louis (Pitt), beginnend met Louis' transformatie tot vampier door Lestat in 1791. De film beschrijft hun tijd samen en hoe ze de jonge Claudia ( Kirsten Dunst ) in een vampier veranderen. Het verhaal wordt verteld aan de hand van een interview in de moderne tijd, waarin Louis zijn verhaal vertelt aan een verslaggever uit San Francisco ( Christian Slater ). De bijrollen worden vertolkt door Antonio Banderas en Stephen Rea .
____________________

Review :

Dit is een van de eerste films die in me opkomt als het over vampierfilms gaat. Gebaseerd op een nog beter boek, met ongelooflijk interessante personages. Het acteerwerk is goed. Tom Cruise en Brad Pitt maakten in de jaren 90 een vampierfilm, haha, en Kirsten Dunst als Claudia is fantastisch. Ze was toen al een geweldige actrice. De film is absoluut de moeite waard, zelfs als je geen grote vampierfan bent. Het verhaal is diepgaand en de decors, kostuums en decors zijn een lust voor het oog.
Brad Pitts Louis is een jonge man van bijna 25 jaar oud, die zijn vrouw en kind heeft verloren. Hij lijdt constant pijn en bestaat wel, maar leeft niet. Hij mist de wil om te leven en lokt zelfs op een avond een gevecht uit dat zijn leven kan beĆ«indigen, maar hij weigert zelfmoord te plegen om een ​​einde te maken aan zijn leegte. Dan verschijnt Tom Cruises Lestat.
Lestat is het tegenovergestelde van de treurige Louis. Hij geniet met volle teugen van het leven. Hij is een onbeschaamd, psychotisch, bloeddorstig wezen van de nacht en vervult Louis' doodswens, wat resulteert in de duistere gave van onsterfelijkheid. De botsing tussen hen over moraliteit is prachtig en chaotisch. Tom Cruise is perfect in deze rol en mijn favoriete onderdeel van de film. Zijn acteerprestatie is theatraal en een brute realiteit, een realiteit die Louis niet kan accepteren. Leven op ratten- en kippenbloed is gewoonweg ondenkbaar. De verleidelijke Yvette (Thandie Newton) herinnert hem eraan dat hij hunkert naar mensenbloed. Louis kan niet leven zonder verdriet, medeleven en spijt. Ze houden hem vast aan zijn menselijkheid. Dan verschijnt Kirsten Dunsts Claudia ten tonele.
Louis ziet een klein meisje lijden naast het lijk van haar moeder. De pest heeft haar het leven gekost. Het kleine meisje, Claudia, is ziek en de dood wacht haar totdat een bloeddorstige Louis in hun beider behoeften voorziet – of eigenlijk moet Lestat ingrijpen en Claudia's transformatie tot vampier voltooien. Hier begint de irritatie in het script. De jonge Kirsten Dunst is indrukwekkend in deze rol en staat haar mannetje in scĆØnes met zowel Pitt als Cruise. Wat me irriteerde was niet haar verlangen naar vrouwelijkheid en haar begrijpelijke temperament en frustratie over het onbereikbare doel, maar haar geschreeuw. Ik dacht dat mijn oren zouden bloeden.
Brad Pitt is opvallend knap en tegelijkertijd prachtig en brengt een bovenaardse schoonheid naar deze film. Elk beeld van zijn gezicht lijkt een tijdloos kunstwerk. Zijn lijdende vertelling laat je pijn voelen en je meevoeren door de tijd. Tom Cruise's humor is essentieel en actueel en doorbreekt of versmelt met de sombere en melancholische toon. Hij is prachtig en waanzinnig. Ik vind het geweldig hoe hij geniet van zijn meedogenloze rol als vampierschepper. Zijn slotscĆØne in de auto was hilarisch! Hij was het zo zat om Louis steeds maar weer te horen zeuren over zijn reis van mens naar vampier. Christian Slater is perfect (wanneer is hij dat niet!) als een ambitieuze auteur die hunkert naar Louis' levensverhaal. Stephen Rea en Antonio Banderas voegden de Shakespeareaanse horror toe. De scĆØne waarin vampieren zich voordoen als mensen die zich voordoen als vampieren was sensueel en een briljant staaltje kunst. Kirsten Dunst brengt een tragisch verlangen naar wat nooit zal zijn.
Regisseur Neil Jordan is een meester in het romantiseren van horror. Elk shot van een persoon, plaats of object was hypnotiserend.
Een aanrader, beter als de Tv Serie.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster