De Kroon van Perzië
De Kroon van Perzië Onder de eeuwige zon
stond de leeuw als wachter van Perzië —
een symbool van moed, soevereiniteit en goddelijke bescherming.
kracht geleid door licht,
macht getemperd door wijsheid en rechtvaardigheid.
In het hart van het oude Perzië
— het land dat wij vandaag kennen als Iran —
verrees een grote beschaving
die de wereld meer dan drieënhalf duizend jaar vormgaf.
Uit deze landen stroomden wijsheid en schoonheid voort:
de eerste postwegen die rijken met elkaar verbonden,
poëzie en filosofie,
kennis van de sterren,
de mysteries van de alchemie,
de kunst van de wijn,
en een cultuur waarin liefde zelf heilig was.
Perzië was niet slechts een rijk van macht,
maar een rijk van de ziel.
Hier werd het vuur vereerd —
als symbool van waarheid, helderheid en goddelijk licht.
De zoroastrische vlam herinnerde de mensheid eraan
dat “goede gedachten, goede woorden en goede daden”
het lot zelf vormgeven.
Uit deze bodem verrezen stemmen
die nog altijd door de tijd heen weerklinken.
Rumi, de dichter van liefde en eenheid,
leerde dat voorbij grenzen en overtuigingen
het hart het ware vaderland is —
en liefde de hoogste wijsheid.
De paleizen mogen zwijgend blijven staan,
de tronen mogen leeg zijn,
maar de geest van Perzië leeft voort.
Zijn kroon was nooit slechts van goud.
Het was kennis.
Het was schoonheid.
Het was toewijding aan het licht.
En zo blijft, door tijd en herinnering heen,
de kroon bestaan —
wachtend.
Niet als symbool van overheersing,
maar als een oproep tot herinnering,
tot waardigheid,
en tot een toekomst gevormd door de grootsheid
die eens was —
en opnieuw kan zijn.
Reacties
Een reactie posten