Hunters (TV Series 2020–2023) Review

Het volgt een diverse groep nazi-jagers die in 1977 in New York City wonen en ontdekken dat talloze ontsnapte nazi-officieren samenzweren om een ​​Vierde Rijk in de Verenigde Staten te creëren.  Een parallel plot-element betreft de ontdekking van Operatie Paperclip , de operatie van de Amerikaanse overheid waarbij Duitse wetenschappers (velen van hen nazi's) naar de VS werden overgebracht.

De personages in de serie zijn gebaseerd op een aantal echte nazi-jagers uit de afgelopen decennia, maar zijn niet bedoeld als een specifieke weergave van een van hen.

Al Pacino als Meyer Offerman / Wilhelm Zuchs, een nazi die aan arrestatie ontkwam door een Pools-Joodse Holocaust-overlevende genaamd Meyer Offerman te vermoorden. Zuchs stal vervolgens Offermans identiteit en onderging plastische chirurgie om meer op Offerman te lijken. Onder deze gestolen identiteit rekruteert en leidt Zuchs, die een enorm fortuin heeft vergaard en filantroop is geworden, de Jagers. Het is Pacino's eerste hoofdrol in een televisieserie; de ​​ervaren acteur zei: "Ik heb in het verleden een aantal geweldige aanbiedingen voor televisie gemist omdat het hele idee was: 'Jij doet geen televisie.' Dat zeiden de adviseurs in het begin. Ik heb het over 30 jaar geleden."
___________________________

Review:
Ik heb echt genoten van het eerste seizoen. Ik vond het goed geacteerd en de acteurs en het plot kwamen goed samen, waardoor een zeer samenhangend fictief verhaal ontstond over vigilantes die nazi's achtervolgen die ons land zijn binnengehaald. Hoewel de machthebbers dachten dat het een goed idee was om briljante wetenschappers binnen te halen, waren dit kwaadaardige mensen die miljoenen mensen hadden vermoord of de opdracht daartoe hadden gegeven. Ik was er vanaf het begin van overtuigd dat Meyer de wolf was, de dokter. Het is vreemd dat het zoveel afleveringen duurde voordat dit eindelijk duidelijk werd.
Hunters is een serie over een groep Joodse Holocaust-overlevenden die weten dat voormalige nazi-officieren direct na de Tweede Wereldoorlog zijn geëvacueerd. In het eerste seizoen leren we over Operatie Paperclip, waarbij de Amerikaanse overheid meer dan 1600 Duitse wetenschappers, ingenieurs en hooggeplaatste functionarissen naar de Verenigde Staten haalde om te voorkomen dat ze door de Russen gevangen werden genomen. De serie speelt zich af in het New York van de jaren 70 en volgt een team onder leiding van Al Pacino, Logan Lerman, Josh Radnor, Carol Kane, Tiffany Boone, Louis Ozawa en Saul Rubinek, die nazi's opsporen en straffen voor wat ze hun eigen volk hebben aangedaan. Soms zou je willen dat hetzelfde was gedaan met de Turken die 1,5 miljoen Armeniërs hebben vermoord. Dylan Baker speelt de rol van minister van Buitenlandse Zaken, maar we ontdekken dat hij een voormalig nazi-officier was. De groep komt erachter dat het Vierde Rijk, onder leiding van Hitlers vrouw Eva (gespeeld door Lena Olin), van plan was de Amerikaanse bevolking te vergiftigen met een suikervervanger in de voedselketen. Greg Austin fungeerde als een eenmansleger om de blanke suprematie te helpen een nieuw imperium te stichten. Aan het einde van het eerste seizoen komen we erachter dat Hitler nog leeft en in Argentinië woont. Het eerste seizoen was best goed, maar het tweede leek flauw en zat vol slecht acteerwerk. Ze zetten Hitler terecht voor zijn misdaden tegen de mensheid. Het tweede en laatste seizoen voelde aan als een tijdvertraging in een andere dimensie. Dit is iets wat producer Jordan Peele, samen met bedenker, scenarioschrijver en regisseur David Weil, had kunnen bedenken. Jennifer Jason Leigh speelde de tante van Lerman, hoewel haar leeftijd in deze tijdlijn niet helemaal klopt. Dit was Pacino's eerste tv-serie en hij was de grootste verrassing van het verhaal. 
In het tweede seizoen werd het wat verwarrend. Het heen en weer schakelen tussen de jaren 40 en 70 was goed, het was interessant. Maar om steeds terug te schakelen van 1977 naar 1974, enzovoort, werd verwarrend. Ik dacht steeds: is die man niet dood? Oh nee, dit speelt zich vier jaar voor zijn dood af. En toen, in een van die laatste afleveringen met die vreemde mensen in de schommelstoel, dacht ik bijna dat ze de plank volledig misgeslagen hadden. Ze hebben het enigszins goedgemaakt, maar ik moet zeggen dat het proces tegen Hitler echt belachelijk was. Iets anders wat ik niet kan geloven dat niemand is opgevallen, is dat toen Roxy in de lift werd neergeschoten, ze links in haar nek werd geraakt, terwijl het verband aan de rechterkant van haar nek zat toen ze terugkwam in het appartement. Het bleef een beetje in het midden, maar het is alweer een tijdje geleden sinds de laatste aflevering, dus ik ga ervan uit dat de serie is afgelopen.
Deze serie heeft een mooie balans tussen emotie en eenvoud. De plot is rechttoe rechtaan, maar de kracht schuilt in de kleine, menselijke momenten: gesprekken, conflicten en persoonlijke groei. Het acteerwerk voelt oprecht aan en de chemie tussen de personages maakt het verhaal geloofwaardig. De regie is consistent, zonder de scènes onnodig te overhaasten of te rekken. De beelden en het geluid werken harmonieus samen en creëren een realistische sfeer. Het is het soort film dat misschien niet direct dramatisch is, maar je langzaam raakt en je bijblijft
Ik vind de overeenkomst tussen de huidige politiek in de VS en de zaken die in de rechtszaal werden besproken wel interessant.